Jesteś kwiatem, który do życia sie budzi,
lecz nie zakorzenia sie tu;
jak piosenka, która sie nigdy nie nudzi -
z deszczu mnie prowadzisz do snu.
(Przez bezkresy morza do wieczności nieba,
Aż po magie i światło gwiazd - )
martwia sie przegraną nie trzeba, nie trzeba,
skoro jeszcze przegrasz nie raz.
(Jesteś kwiatem, który do życia sie budzi,
lecz nie zakorzenia sie tu...)
(Dookoła świat tak ponury, ponury,
Nie znajduje prawdy swej w nim;
może nagły wskaże ją piorun i z góry
cel oświetli na szlaku mym.)
Przez bezkresy morza do wieczności nieba,
Aż po magie i światło gwiazd -
martwia sie przegraną nie trzeba, nie trzeba,
skoro jeszcze przegram nie raz.
(Jesteś kwiatem, który do życia sie budzi,
lecz nie zakorzenia sie tu...)
|