To wspaniała niespodzianka!
niespodzianka - układanka.
ty spojrzeniem mnie przeszywasz,
jestem jak nieżywa.
aksamitnym pytasz głosem:
twój parasolż - "o, tak prosze!"
gdyby¶ wiedział, co mam w głowie ...
nie, nie, nie powiem!
nie wiem już jak,
nie wiem już ile i dlaczego,
żarty sobie robie z tego.
lecz czuje co¶,
co¶ jakby twe odwzajemnienie,
serca twego poruszenie.
co, no powiedz, co do powiedzenia masz!
no, no wyksztu¶ to! dlaczego ze mn± graszż
przecież ja też, no przecież dobrze wiesz,
ja wiem, że dobrze wiesz, że przecież ja cie też
nie powiem, nie powiem,
nie powiem co ...
nie powiem, nie powiem, nie powiem ...
to zasada nieuczciwa,
że on może j± zdobywaa,
pierwszy krok należy do niej ...
o, o , o! już po niej.
chciałabym móc
zwyczaje nowe opracowaa.
w "monitorze" opublikowaa.
tymczasem, có?,
zostaje szczerze
tylko marzya,
może dzis sie co¶ przydarzy.
|